Sinds kort kan een streaming audiosysteem van Sonos (dankzij een firmware-update) samenwerken met Airplay van Apple. Met andere woorden, je kunt vanuit iTunes, iPhone of iPad muziek laten afspelen via de speakers van een Zoneplayer S5. Of op je hifiketen, als je werkt met een ZP90 of 120. En – dat hoor ik helemaal graag – de update is gratis en beschikbaar voor reeds verkochte toestellen. Er is wel een addertje onder het gras. Lees de recensie bij FWD Magazine maar na om te ontdekken wat!

Tablets, ik vind het een ronduit fantastische form factor. Misschien ga jij niet akkoord, maar ze zijn wel van mijn ding. Het was dus met veel plezier dat ik de iPad 2 uitpakte en aan een test onderwierp. Mijn verwachtingen waren niet hooggespannen, want ik had het toestel al eerder tijdens een event in Londen bepoteld. De uitgebreide review lees je hier bij ZDNet (of bij Het Nieuwsblad, als je dat liever hebt), de conclusie vat ik hieronder samen:

De concurrentie zal het sowieso moeilijk blijven hebben, ook als ze hun nieuwe tablets voorstellen. Niet alleen omdat de iPad in combinatie met iOS en zijn goedgevulde App Store een moeilijk te verslaan team is, ook omdat Apple de prijzen van de iPad heeft verlaagd. Het zal me verbazen als een concurrent met vergelijkbare specificaties onder het Apple-prijspeil kan duiken.

Aan die laatste zin moet ik wel toevoegen: op korte termijn. Verschillende fabrikanten hebben interessante tablets in de pijplijn zitten die – en dat is voor het eerst – een kans hebben om de iPad te beconcurreren. De Samsung Galaxy Tab 10.1, de HP TouchPad en de HTC Flyer om maar drie te noemen. Al is die laatste voor verschillende redenen (kleiner scherm, stylus, Gingerbread) een beetje een buitenbeen. Veel zal afhangen van de prijskaartjes die aan de nieuwe lichting uitdagers bengelt – en of ze ook een voldoende goedkoop instapmodel voorzien. Sowieso wordt het een taai gevecht, want de iPad is niet de marktleider omdat er veel hype rond Apple-producten is – ook wel natuurlijk – maar wel omdat het een zeer gelikt en goed gemaakt product is.

De test van de Desire Z ligt ondertussen al een eindje in het verleden. Oorspronkelijk verschenen in Clickx, en nu online te vinden bij ZDNet. Heel korte conclusie: mooi toestel, héél goed afgewerkt, wel stukken logger dan een ‘gewone’ smartphone met enkel een touchscreen. Maar ja, ik ga er vanuit dat iemand die een telefoon met volledig toetsenbord nodig heeft, ook wel snapt dat er dan op andere vlakken compromissen gemaakt worden.

De – overigens vrij korte recensie – vind je hier. Hieronder vind je nog wat plaatjes van de Desire Z.

htc-desire-Z-1

htc-desire-Z-4

htc-desire-Z-3

htc-desire-Z-2

Het is nu al heel wat weken geleden dat ik Ovi Maps van Nokia testte voor Het Nieuwsblad en PC Magazine en ZDNet. Voor allerlei redenen – te druk, te druk – staan de links nu pas hier online.

Maar de conclusie, wat was die weer? Op zich is Ovi Maps een bijzonder straf product. Het is niet zo goed als een ‘echt’ navigatietoestel, zeker niet als het gaat over een apparaat van 150 euro of meer. Er is geen TMC bijvoorbeeld, of baanvakaanduidingen. Maar langs de andere kant: het is gratis. Dus als je beschikt over een compatibele Nokia-gsm: why not?

Niet getreurd als je geen Nokia hebt, trouwens. Vorige week kondigde Google aan dat Google Maps Navigation nu ook in België functioneert. In tegenstelling tot Ovi Maps moet je voor Google Maps Navigation wel een mobiel internetverbinding hebben. En het werkt enkel op Android-telefoons met softwareversie 1.6 of hoger. Aldus Google:

Google Maps Navigation is an Internet-connected GPS navigation or ‘satnav’ system that provides turn-by-turn voice driving directions as a free feature of Google Maps. It uses your phone’s Internet connection to give you the latest maps and business information. You never need to buy map upgrades or manually update your device because you’re always using the most recent data from Google Maps. There is also a choice of ways to view your route including from the air.

Het is duidelijk dat Nokia en Google met deze steeds meer concurrenten worden, een rivaliteit die minder opvalt dan het sluimerende conflict tussen Apple en Google. Maar het is logisch, want toen Google zich op de smartphonemarkt waagde met Android gaf het de concurrenten van Nokia de middelen om straffe smartphones op de markt te brengen. Niet leuk voor Nokia, die op hetzelfde moment zijn hardwareportfolio begon uit te breiden met internetdiensten en dus richting het terrein van Google opschoof.

De Finnen slagen er wel niet zo goed in: wist u bijvoorbeeld dat Nokia een uitstekend alternatief voor Google Maps aanbieden?

Globaal genomen kan ik stellen dat mijn huiskamer 3D is. Op een aspect na: het tv-scherm. Alles wat daar op verschijnt is plat – en dan heb ik het niet eens over de inhoud. Om eerlijk te zijn lag ik daar nooit van wakker. Tv-beelden zijn op een geruststellende manier onrealistisch en overduidelijk een registratie van iets dat ver weg is opgenomen. Wat in het geval van pakweg Bart Peeters – ja,ja, hij is sympathiek, maar toch – best ok is, vind ik.

Maar de laatste tijd kom ik regelmatig in contact met het concept ’3D-televisie’, onder andere voor deze test voor Het Nieuwsblad, en nu begint mijn kijk op de zaak wat te veranderen. De 3D-toestellen die nu op de markt zijn, zijn al bij al nog prille stappen. Toch doen ze het niet slecht. Een ‘echte’ 3D-film – bijvoorbeeld van op een 3D Blu-ray – ziet er echt overtuigend uit. Vooralsnog heb ik enkel 3D-animatiefilms bekeken en het resultaat was altijd goed. Niet verbluffend, maar toch: straf!

Maar je zit dus nog altijd met die brillen en die zullen niet ieders cup of tea zijn. Zelf vind ik ze afleidend – of toch in die eerste kijkuren. Die afleiding zorgt er paradoxaal genoeg voor dat ik bewust wordt van het onnatuurlijk van een technologie die net een gevoel van realisme probeert te creëren.

Ik hou ook mijn hart vast voor hoe filmmakers zich gaan uitleven met 3D-effectjes. De animatiefilm ‘Monsters & Aliens’ die ik op een 3D-toestel van Samsung bekeek, zit propvol visuele 3D-gags en verrassingseffecten. Iemand houdt een geweer vast en de loop komt uit het scherm, recht op je af. Bij explosies vliegen brokstukken naar je toe. Etcetera, etcetera. Heel cool allemaal. Maar een goede film is natuurlijk meer dan een paar leuke visuele effectjes, 3D of niet.

Ach, ik hoop gewoon dat we nu niet mogen vooruitkijken naar een paar jaar film waarin alle energie in 3D is gestopt en niets in een goede scenario, wat deftig acteurwerk en een regisseur die weet wat een goed verhaal maakt. Geen herhaalbeurt dus van wat er gebeurde toen rendering plots betaalbaar werd en Hollywood en tv-makers een hele reeks waardeloze films en series afleverden die vooruit opvielen omdat iedere andere frame een gerenderde explosie, voertuig of whatever bevatte. Want, als liefhebber van wat vele filmcritici ‘slechte’ films noemen – actie, SF, martial arts, etc – wil ik wel goeie slechte 3D-films. Ok?

Al jaren ben ik een tevreden gebruiker van VMwares Workstation. Voor een journalist die regelmatig nieuwe OS’en en software test, levert werken met een gevirtualiseerde omgeving een enorme tijdswinst op. Alle tests doe ik in een virtuele machine. Gaat er iets fout, dan kan ik gemakkelijk terugkeren naar een ‘verse’ Windows-installatie. Zonder een uur of twee kwijt te zijn aan effectief Windows opnieuw aan te brengen.

Het was dan ook logisch dat ik voor PC Magazine de nieuwe – nu ja, ondertussen twee maand oude – Workstation 7 bekeek. De naam zegt het al: het draait deze keer vooral om een verbeterde compatibiliteit met Windows 7, zowel als gast- en als gastheer-OS. Nu goed, ik heb eigenlijk nooit problemen gemerkt met Workstation 6 en Windows 7, maar het zal wel onvermijdelijk zijn dat iedereen mee op de upgrade-trein van Microsoft springt.

Twee elementen vond ik wel een forse verbetering: de Snapshot-functie die regelmatig automatisch een herstelpunt van een virtuele machine creëert (perfect voor oops-momenten) en de snelle install-modus. Een eenvoudige installatie van pakweg Windows XP is hiermee supersnel geregeld. Nice.

Natuurlijk blijft Workstation nog altijd een relatief duur product (ergens rond 150 euro), zeker als je bedenkt dat VirtualBox bijna evenveel features biedt en compleet gratis is.

De uitvoerige bespreking voor PC Magazine vind je hier, op ZDNet.

Nu dat ik eindelijk met de auto mag rondrijden, kan ik ook gadgets voor (bestuurders van) vierwielers testen. De Wikango One beet de spits af. Dit toestel waarschuwt je tijdig voor flitscamera’s op de weg. Voor het Nieuwsblad ging ik op jacht naar flitsers, en ontdekte dat het goed was. Al was ik wel wat teleurgesteld dat het aantal ‘safety cars’ (dit zijn andere Wikango-gebruikers die mobiele camera’s melden) in de buurt nogal beperkt was.

Ik stak ook mijn licht op bij de federale politie en Touring, om te horen wat zij vinden van dergelijke apparaatjes. Het mag niet verbazen: Touring is pro en de politie is tegen. Bij de politiewoordvoerster leefde vooral het idee dat mensen voor een flitser gaan remmen en na het voorbijrijden van een camera de gaspedaal opnieuw zwaar gaan indrukken. Ik denk dat ze niet ongelijk heeft.

De reacties van Touring en de politie kun je online niet lezen (ze verschenen enkel in de krant), maar de test wel. Hier, om exact te zijn.

De N900 van Nokia is een van die toestellen die een lange tijd doorbracht in DHL-hell, in de zin van ‘het product is klaar, we hebben het verstuurd, zie hier is een demonstratiemodel, maar de rest bevindt zich ergens in het internationaal logistieke systeem, en zal wellicht pas over enkele maanden effectief in de winkels opduiken’.

Maar gelukkig kwam alles goed en kon ik nog tijdig een recensie van de N900 schrijven voor PC Magazine.

Ondertussen heb ik de N900 wat langer kunnen uitproberen, en kan ik mijn oorspronkelijke recensie toch wat bijstellen. Voor het oorspronkelijke artikel was er bijvoorbeeld weinig gelegenheid om te testen hoe lang de batterij meegaat (conform de meeste smartphones, spijtig genoeg). Ook het aanbod aan software was nog eerder beperkt. Een update zie je hier in de komende dagen opduiken. Echt. Promised.

Een tijdje terug testte ik voor PC Magazine de nieuwe versie PDF Converter van Nuance. Zeker geen volmaakte software, maar eigenlijk best wel krachtig en met een (relatief) vriendelijk prijskaartje. Zeker vergeleken met de grote concurrent Acrobat.

De volledige recensie kun je alvast hier op ZDNet nalezen. Comments hier (of op ZDNet, uiteraard) meer dan welkom!

Willen of niet, de launch van een nieuwe Windows-versie is altijd een belangrijke gebeurtenis in de IT-wereld. En deze keer is het ook echt terecht dat er zoveel aandacht is voor Windows 7. De eerste RC installeerde ik in januari en toen al had ik – en met mij vele andere reviewers – het gevoel dat Microsoft lessen had geleerd uit het Vista-debacle. En nu is 7 eindelijk gelanceerd.

De definitieve versie van Windows 7 draait nu al een weekje op mijn MacBook Pro en op mijn desktop-pc. Ok, bij die laatste duurde de installatie 3u30, maar dat was dan ook een upgrade van een Vista met heel veel zware apps. Oh, en dat je niet kunt upgraden van XP vind ik een kapitale fout. Los daarvan zijn de ervaringen bijzonder positief.

Als het op Windows-versies neerkomt, heb je twee types: de Windows die qua gebruikerservaring goed in elkaar zitten en de Windows die je eerder het gevoel geven dat je zit te worstelen met de pc. Bij de eerste groep zitten NT4.0, 2000 en XP, de tweede groep heeft beruchte leden als Windows 98SE, Vista en – horror – het Millennium-miskleum. Merk op dat 95 ontbreekt in het rijtje, maar het is dan ook een moeilijke: Windows 95 was een echte doorbraak en ook revolutionair, maar ik herinner me goed dat bijvoorbeeld het configureren van netwerken, geluid en andere hardware zenuwslopende activiteiten waren. Over Windows 3.x heb ik geen mening – zo oud ben ik nu ook weer niet.

En Windows 7? Het is uiteraard te vroeg om hier definitief over te oordelen, maar voorlopig zou ik 7 in de eerste groep plaatsen. Je weet natuurlijk nooit dat volgende week blijkt dat Windows 7 onder bepaalde omstandigheden alle persoonlijke bestanden opeet (jaja, Snow Leopard weet waar ik het over heb). Maar vooralsnog ben ik eerder geneigd om positief te zijn over Windows 7. Ik vind het snel reageren, de GUI is getweakt zodat het coherenter is (maar nooit 100 procent, dit is Microsoft), en er zijn echt handige features (Home Groups, Libraries, het updatemechanisme) toegevoegd. En toch ook wel kudos voor het niet laten overheersen van allerlei visuele gimmicks op de gebruikersvriendelijkheid.

(Al vind ik 3D Flip nog altijd slecht geïmplementeerd, btw. Met 3D Flip moet je 2x op TAB drukken om naar het volgende programma te gaan, bij ALT-TAB maar één keer. En waarom? Omdat de ontwikkelaars de eerste TAB-indruk bij 3D Flip gebruiken om eens te tonen hoe mooi hun effectje is. FX above usability…)

Voor het Nieuwsblad heb ik mijn bevindingen met Windows 7 neergepend. De link vind je hier. (Het HNB-artikel bestaat uit verschillende delen, zie extra links bij gelinkt artikel.)