Sinds kort kan een streaming audiosysteem van Sonos (dankzij een firmware-update) samenwerken met Airplay van Apple. Met andere woorden, je kunt vanuit iTunes, iPhone of iPad muziek laten afspelen via de speakers van een Zoneplayer S5. Of op je hifiketen, als je werkt met een ZP90 of 120. En – dat hoor ik helemaal graag – de update is gratis en beschikbaar voor reeds verkochte toestellen. Er is wel een addertje onder het gras. Lees de recensie bij FWD Magazine maar na om te ontdekken wat!

De Incredible S was een van de toestellen die HTC op MWC voorstelde, ondertussen al enkele maanden geleden. Nu dat ik hem uitgebreid heb getest en terug met de koerier meegaf, kan ik concluderen: het is een zeer gelikte smartphone.

Android 2.3 Gingerbread Verscheept met Froyo (Gingerbread is er als update), een 4 inch scherm dat echt wel mooi is (niet op het niveau van de iPhone 4, maar ‘getting there’) en een 1 GHz processor met genoeg geheugen. Het mag dan geen dualcore zijn – de nieuwe waan van de dag bij de smartphonefabrikanten – ik vond de Incredible S soepel draaien. Dit was ook de allereerste Android-telefoon die ik testte die nooit crashte. Al heeft dat wellicht meer te maken met de maturiteit van Android dan echt met de hardware.

Een kleine – maar leuke – eigenschap van deze telefoon is dat de Android-knoppen niet vast zijn, maar meedraaien als je de telefoon kantelt. Het is een kleinigheid, maar wel leuk geanimeerd en eigenlijk ook/vooral consequent naar de gebruikservaring toe.

Waar ik het wel moeilijker mee hebt is de veelvoud aan Android-toestellen die in hoog tempo op de markt komen. Prima telefoons doorgaans, maar hoe leg je nu aan een consument uit wat het verschil is tussen pakweg deze Incredible S en de Desire S? Het antwoord wordt toch al gauw: design. Ja, er zijn enkele kleine hardwareverschillen, maar echt significant zijn die niet. In die zin is de Incredible S wel een interessante telefoon, want met zijn apart gevormde achterkant ziet het er zeker anders uit dan de doorsnee HTC-smartphone. Ik vind het wel mooi, en de behuizing voelt ook aangenaam aan en is niet zo vingerafdrukgevoelig. Maar in mijn omgeving merkte ik toch heel uiteenlopende reacties op de look van dit toestel. De gustibus et coloribus non est disputandum, niet waar?

incredibleS1_5

incredibleS1_4

incredibleS1_3

incredibleS1_2

incredibleS1_1

Tablets, ik vind het een ronduit fantastische form factor. Misschien ga jij niet akkoord, maar ze zijn wel van mijn ding. Het was dus met veel plezier dat ik de iPad 2 uitpakte en aan een test onderwierp. Mijn verwachtingen waren niet hooggespannen, want ik had het toestel al eerder tijdens een event in Londen bepoteld. De uitgebreide review lees je hier bij ZDNet (of bij Het Nieuwsblad, als je dat liever hebt), de conclusie vat ik hieronder samen:

De concurrentie zal het sowieso moeilijk blijven hebben, ook als ze hun nieuwe tablets voorstellen. Niet alleen omdat de iPad in combinatie met iOS en zijn goedgevulde App Store een moeilijk te verslaan team is, ook omdat Apple de prijzen van de iPad heeft verlaagd. Het zal me verbazen als een concurrent met vergelijkbare specificaties onder het Apple-prijspeil kan duiken.

Aan die laatste zin moet ik wel toevoegen: op korte termijn. Verschillende fabrikanten hebben interessante tablets in de pijplijn zitten die – en dat is voor het eerst – een kans hebben om de iPad te beconcurreren. De Samsung Galaxy Tab 10.1, de HP TouchPad en de HTC Flyer om maar drie te noemen. Al is die laatste voor verschillende redenen (kleiner scherm, stylus, Gingerbread) een beetje een buitenbeen. Veel zal afhangen van de prijskaartjes die aan de nieuwe lichting uitdagers bengelt – en of ze ook een voldoende goedkoop instapmodel voorzien. Sowieso wordt het een taai gevecht, want de iPad is niet de marktleider omdat er veel hype rond Apple-producten is – ook wel natuurlijk – maar wel omdat het een zeer gelikt en goed gemaakt product is.

De test van de Desire Z ligt ondertussen al een eindje in het verleden. Oorspronkelijk verschenen in Clickx, en nu online te vinden bij ZDNet. Heel korte conclusie: mooi toestel, héél goed afgewerkt, wel stukken logger dan een ‘gewone’ smartphone met enkel een touchscreen. Maar ja, ik ga er vanuit dat iemand die een telefoon met volledig toetsenbord nodig heeft, ook wel snapt dat er dan op andere vlakken compromissen gemaakt worden.

De – overigens vrij korte recensie – vind je hier. Hieronder vind je nog wat plaatjes van de Desire Z.

htc-desire-Z-1

htc-desire-Z-4

htc-desire-Z-3

htc-desire-Z-2

Geen excuses, het is hier te lang muisstil geweest. Nochtans stond het leven net niet stil: er waren die iPhone 4- en Office 2011 for Mac-boeken, kort daarna gevolgd door de miserie van een uitgeverij die op de fles gaat, de vele opdrachten voor Clickx, EOS, PC Magazine, FWD, Shoot en anderen, allemaal onderbroken door een uiterst boeiende consultingopdracht, etc, etc.

Uiteindelijk heeft de drukte me in het voorbije jaar meer richting Twitter gestuurd, een ideaal medium voor plotse invallen en snel commentaar. Tegelijkertijd zijn er nog eitjes van meer dan 140 tekens te leggen, en dat kan dus hier. Tijd voor een inhaalbeweging, met andere woorden. You’ve been warned.

Mike Sax, de naam zegt je misschien niet veel, maar hij is een Belg die in de Verenigde Staten zijn eigen softwarebedrijf of drie opbouwde en nu vooral bezig is met iPhone-apps. En daarnaast nog voor een paar lobbygroepen aan de slag is. Een interessante kerel dus, en reden genoeg om hem afgelopen maandag voor De Standaard te interviewen.

Uiteraard vergaar je in een gesprek van een uur en een half veel meer materiaal dan je effectief in print kunt gebruiken, zo is dat met een interview. Eigenlijk kun je beter gewoon een kwartier met iemand spreken. Efficiënter ongetwijfeld, maar dan kun je ook niet echt diep gaan. Een moeilijke keuze. Het uiteindelijke interview is in elk geval nog wel geslaagd – al ontbreekt zo wat alles dat Sax te vertellen had over de ACT-organisatie waarvoor hij woordvoerder is.

Net de vernieuwde Mac mini ontvangen om een paar weken te testen. Het heeft een nieuwe behuizing die aardig afsteekt tegen de oude Mac mini. Eigenlijk lijkt het wel wat meer op een Apple TV – al is er een groot verschil. De nieuwe Mac mini heeft een behuizing uit een stuk aluminium, net zoals de Macbook tegenwoordig. Komt heel gelikt over.

Ik heb even wat foto’s genomen om de verschillen tussen de oude en nieuwe Mac mini en de Apple TV te tonen. Je merkt meteen dat de nieuwe Mac mini – op z’n dikte na – eigenlijk groter is dan zijn voorganger. Tegelijkertijd is wel de enorme witte externe adapter verdwijnen en vervangen door een interne PSU. Knap.

Achteraan is er nu ook een SD-kaartsleuf, wat niet echt een handige locatie is. De HDMI-poort is dan wel een goede zet. Veel mensen loeren toch naar een Mac mini als ze een mediacenterpc willen neerpoten in de huiskamer, dus het is niet meer dan logisch dat Apple het gemakkelijk maakt om een mini aan een flatscreen-televisie te hangen.

En nu even zien of Portal (ja, ja, Steam is nu ook op de Mac) zoveel beter draait op de nieuwe nVidia-chip.

Voor Clickx testte ik recent een tiental DV-cams. Bij dat stuk hoorde ook een artikel met tien tips om beter te filmen, dat ondertussen z’n weg naar de site van Het Nieuwsblad vond.

Na jarenlang WWDC- en andere keynotes van op afstand te hebben gevolgd, kon ik de voorstelling die Steve Jobs dit jaar op de Worldwide Developers Conference van op de eerste rij (nu ja…) meemaken. Het was al jaren geleden dat ik de act van Jobs nog eens in het echt had gezien, dus ik keek er wel naar vooruit. Het grote nieuws is ondertussen wel bekend (en was zelfs voor de keynote geweten, met dank aan Gizmodo): er komt een nieuwe iPhone, de iPhone 4.

Ondanks alle technische moeilijkheden bracht ik min of meer live verslag uit van de keynote voor De Standaard Online en ZDNet. De twee volgende dagen verschenen er stukken over Apple in de papieren De Standaard, waaronder dit artikel waar ik best wel trots op ben.

Het is nu al heel wat weken geleden dat ik Ovi Maps van Nokia testte voor Het Nieuwsblad en PC Magazine en ZDNet. Voor allerlei redenen – te druk, te druk – staan de links nu pas hier online.

Maar de conclusie, wat was die weer? Op zich is Ovi Maps een bijzonder straf product. Het is niet zo goed als een ‘echt’ navigatietoestel, zeker niet als het gaat over een apparaat van 150 euro of meer. Er is geen TMC bijvoorbeeld, of baanvakaanduidingen. Maar langs de andere kant: het is gratis. Dus als je beschikt over een compatibele Nokia-gsm: why not?

Niet getreurd als je geen Nokia hebt, trouwens. Vorige week kondigde Google aan dat Google Maps Navigation nu ook in België functioneert. In tegenstelling tot Ovi Maps moet je voor Google Maps Navigation wel een mobiel internetverbinding hebben. En het werkt enkel op Android-telefoons met softwareversie 1.6 of hoger. Aldus Google:

Google Maps Navigation is an Internet-connected GPS navigation or ‘satnav’ system that provides turn-by-turn voice driving directions as a free feature of Google Maps. It uses your phone’s Internet connection to give you the latest maps and business information. You never need to buy map upgrades or manually update your device because you’re always using the most recent data from Google Maps. There is also a choice of ways to view your route including from the air.

Het is duidelijk dat Nokia en Google met deze steeds meer concurrenten worden, een rivaliteit die minder opvalt dan het sluimerende conflict tussen Apple en Google. Maar het is logisch, want toen Google zich op de smartphonemarkt waagde met Android gaf het de concurrenten van Nokia de middelen om straffe smartphones op de markt te brengen. Niet leuk voor Nokia, die op hetzelfde moment zijn hardwareportfolio begon uit te breiden met internetdiensten en dus richting het terrein van Google opschoof.

De Finnen slagen er wel niet zo goed in: wist u bijvoorbeeld dat Nokia een uitstekend alternatief voor Google Maps aanbieden?